Van Vlaamse gemeenschap tot LAT-relatie

1 juli 2008

Jean-Luc Vanraes

Dames en heren,

Het is onmogelijk om vandaag een 11 julitoespraak te houden zonder te spreken over de politieke crisis die sinds één jaar ons nieuws beheerst.
Splitsing B.-H.-V., herverdeling bevoegdheden tussen de gewesten, gebiedsuitbreiding Brussel weergalmen dagelijks in onze huiskamer via radio en televisie.

Toen onze Brusselse minister van Buitenlandse Betrekkingen Guy Vanhengel voor de zoveelste keer moest antwoorden op een vraag naar de ernst van de crisis antwoordde hij met een boutade ‘dat het nogal meeviel met de crisis daar 6 van de 7 regeringen normaal functioneerden’…

Ook voor ons begint dit conflict magrittiaanse vormen aan te nemen.

Misschien kan ik trachten er mijn eigen interpretatie aan te geven.

De identiteit van iedere mens, ieder individu wordt bepaald door zijn cultuurbeleving, zijn filosofische of godsdienstige overtuiging, het territorium waarop hij woont of zijn inkomstenbron.

Om een samenleven tussen deze verschillende mensen mogelijk te maken, moet je een harmonie vinden tussen al deze verschillende identiteiten.

Sinds het begin van de mensheid was het bezit van territorium, grondgebied, doorslaggevend.

Wie grond bezat, heerste over de economie (in het begin jacht en visvangst), de taal, het geloof.

Oorlog betrof altijd uitbreiding of bescherming van territorium en bijgevolg ook het opleggen of uitbreiding van de eigen economie, taal of geloof.

Nieuwe uitvindingen zoals de boekdrukkunst maakten de overdracht van kennis, geloof maar ook opinies over de grenzen heen, mogelijk en hierdoor boette het territorium gegeven langzamerhand aan belang in.

De laatste grote Europese territoriumaanpassing dateert van de akkoorden van Versailles juist na de 1ste WO, bijna 100 jaar geleden.

De mondialisering is thans een feit.

Opinies, goederen, mensen kennen een enorme mobiliteit en creëren een constante wederzijdse beïnvloeding. Inkomen is ook niet meer noodzakelijk verbonden aan het bezit van grond of territorium.

De huidige crisis in ons land gaat dan ook over meer dan BHV of de herverdeling van bevoegdheden.

Het gaat over het vinden van een nieuwe identiteit, een nieuwe harmonie in onze leefwereld.
In steden als New York, Londen, Parijs heb je Chinese, Cubaanse, Italiaanse wijken waar verschillende gemeenschappen binnen dit grootstedelijk geheel een soort LAT-relatie (Living Apart Together) hebben gecreëerd.

Men leeft in zijn eigen gemeenschap maar men deelt tevens een aantal activiteiten met andere gemeenschappen.

Brussel, hoewel kleiner dan deze megapolissen, is ook een smeltkroes geworden. Het mooiste bewijs hiervan zijn de dagelijks wisselende vreugdetaferelen met dito getoeter die we de laatste weken tijdens het Europees voetbalkampioenschap mochten beleven.

Willen of niet, het New York, Londen of Brussel van vandaag, wordt de wereld, het Vlaanderen en Wallonië van morgen. Hopelijk en misschien als een soort nieuwe waarborg voor vrede.

Na een moeizame evolutie is Brussel verworden tot een stadsgewest, waarbij twee taalgemeenschappen de verantwoordelijkheid hebben over cultuur, onderwijs en wat men persoonsgebonden materies is gaan noemen.

Onze Vlaamse en Franse gemeenschap hebben een gelijke verantwoordelijkheid en rekenschap af te leggen aan alle inwoners van ons gewest, die vrij mogen kiezen over het gegeven aanbod.

Scholing, tewerkstelling en economie zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Onze beider gemeenschappen hebben de plicht hoogwaardige scholing voor iedereen te waarborgen, elk voor zich, maar ook in samenwerking.

Het is dan ook totaal gek om te spreken over concurrentie tussen de Vlaamse en Franse gemeenschap.

We hebben beiden de opdracht met respect voor elkaars eigenheid, alle gemeenschappen in Brussel, alle Brusselaars de kans tot emancipatie te geven.

Dames en heren,

Ik weet het, dit is een verhaal van vallen en opstaan, maar toch zijn vele Brusselaars tot hetzelfde inzicht gekomen en heb ik dan ook de vurige hoop dat problemen van buiten Brussel, deze nieuwe ontspruitende harmonie niet komen dwarsbomen.

Jean-Luc VANRAES
Voorzitter VGC-Raad