Laudatio voor Louis Vanroelen

24 september 2008

René Coppens

Mijnheer de voorzitter,
Beste toehoorders,

Eeuwen geleden reeds vertelden onze verre voorouders aan hun kinderen de verhalen van diegenen die hen vooraf waren gegaan.

Later werden die verhalen niet alleen mondeling overgeleverd, maar ook opgeschreven. Dit noemde men geschiedenis.

Zo heeft ieder mens, iedere gemeenschap, iedere beweging of partij, zijn verhaal.

Zo heeft ook het Vlaams liberalisme in deze gemeente zijn verhaal. En Louis Vanroelen, die wij vandaag huldigen, maakt op integrale en prominente wijze deel uit van dit liberale verhaal.

Beste vrienden,

Louis Vanroelen is geboren te Tienen in 1925. Zijn vader was oorlogsinvalide, schoenmaker en pionier in orthopedische schoenen. Maar ten gevolge van de economische crisis in de jaren ’30 viel de bloeiende ouderlijke zaak echter terug tot een doorsnee middenstandswinkel.

In 1944 behaalde Louis het diploma van onderwijzer aan de toenmalige gereputeerde Provinciale Normaalschool Tienen, maar helaas, quasi simultaan overleed op 51-jarige leeftijd vader Vanroelen. Moeder viel zonder inkomen en zoon Louis kon geen hogere studies aanvatten. Hij werd onderwijzer in zijn geboortestad.

Maar Louis was een doorzetter en in 1947 reeds behaalde hij het diploma van leraar Lichamelijke Opvoeding voor de Centrale Examencommissie en nog hetzelfde jaar werd hij als turnleraar aangesteld in de Tiense gemeentescholen.

In het in die jaren liberale bastion Tienen – de liberalen bleven er zo maar 116 jaar ononderbroken aan de macht ! – sloot hij aan bij een liberale jongerengroep die spoedig overging tot de officiële oprichting van de liberale jeugd Tienen. Mede onder zijn impuls bloeide deze jongerenvereniging algauw op met sport en andere openluchtactiviteiten, met de nadruk op kampleven. Louis’ laatste kamp greep plaats te Oostduinkerke, maar dit kamp was tevens het begin van een romance die in 1949 zou leiden tot het huwelijk met Jeanne Deroost.

Inmiddels was Louis ook actief bij het Tiense jeugdtoneel, waar in die tijd  Mevrouw Jeanne steractrice was bij tal van bloeiende toneelverenigingen. En één van de mannelijke vedetten van toen was een zekere André Parengh,  beter bekend als Tony Corsari.

En dan zijn wij 1954. Een oproep in de krant. Belgisch Congo had onderwijzers nodig. Louis stelde zich kandidaat.

Maar slechts twee jaar later ontving hij een oproepingstelegram voor Leopoldstad

Hun verblijf werd er in 1960 brutaal afgebroken met de onafhankelijkheid van Congo.

En het gezin Vanroelen zat als het ware tussen schip en wal. Louis kreeg een aanstelling voor Dendermonde en mevrouw Vanroelen werd van Radio Belgisch Congo overgeheveld naar het NIR, waar zij als omroepster onmogelijke uren moest presteren bij de Wereldomroep.

Een verhuis naar Brussel drong zich dan ook op en in 1961 vonden zij een appartement in Ganshoren. Dra sloten zij zich aan bij onze plaatselijke liberale partij en vanaf 1970 waren zij volop betrokken bij de verkiezingen.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1970 was het de beurt aan Mevrouw Jeanne Deroost, de mooie Mevrouw Vanroelen zoals schepen Lucien Wybouw haar in het dagelijks bestuur noemde.

In 1976 – periode van de Vlaamse eenheidslijsten -  was Louis aan de buurt. En ook voor de provincieraadsverkiezingen was Louis steeds “onze man”.

Uiteraard steunde hij bij elke verkiezing ook onze Brusselse kandidaten met hart en ziel.

Dames en Heren,

Maar ook op cultureel vlak waren de verdiensten van Louis zeer groot In 1974 richtte hij samen met Yvette Butzler, Jacques De Witte en ikzelf het Willemsfonds Ganshoren op. En samen met huidig plaatselijk WF-voorzitter René Willems behoort Louis er nog steeds tot de steunpilaren.

Intussen trad Louis, onder impuls van WF-agglomeratievoorzitter Yvette Butzler, ook toe tot het Dagelijks Bestuur van het Willemsfonds. Hij werd er penningmeester, taak die hij vandaag nog altijd en tot eenieders voldoening uitoefent.

Na de aansluiting van het WF-Ganshoren bij de Gemeenschapsraad “De Zeyp” werd hij er in het bestuur opgenomen. Hij was zelfs 4 jaar Voorzitter van de Raad van het Gemeenschapscentrum.

Later, wanneer het Trefcentrum en de Gemeenschapsraad één werden, bleef hij secretaris van “De Zeyp”. Voor kort werd hij in het dagelijks bestuur van “De Zeyp” opgevolgd door René Willems.

Maar last but not least, beste vrienden, was Louis uiteraard ook jarenlang een man van het onderwijs.

RMS Laken, K.A. Koekelberg, directeur basisonderwijs Wemmel en in zijn laatste beroepsjaren in het atheneum van Grimbergen, hebben zijn geloof in de rol en de toekomst van het Nederlandstalig onderwijs in Brussel en Rand tot op heden alleen maar versterkt.

Vooral de band tussen cultuur en onderwijs beschouwde hij als onontbeerlijk voor een kwaliteitsvol onderwijs.

Beste Toehoorders,

Louis behoorde tot de generatie die de Brusselse politieke en sociale contouren heeft zien evolueren. De unitaire “tweetalige” partijen werden opgesplitst in Nederlandstalige en Franstalige partijen. Het bekrompen
FDF – klimaat van begin van de jaren ’70 werd vervangen door een kosmopolitische stadssfeer. Tegelijk zag hij ook deze gemeente veranderen. Van een landelijke gemeente met “boerkozen” naar een voorstad die steeds maar bleef groeien.

Dames en Heren,

Misschien voor alle duidelijkheid. Louis was geen studax of kamergeleerde, maar een man van het terrein. Datgene waar hij voor stond – pluralisme, verdraagzaamheid, vrijheid, sociaal en Vlaams liberalisme – daarvoor zette hij zich onverdroten in.

Hij was ook een bijzonder actief, trouw en gewaardeerd bestuurslid, een strijdbare doorzetter en vooral een idealist.

Steeds ook kon hij verzoenend optreden, relativeren en compromissen sluiten, zonder er echter voor terug te schrikken de eigen opvattingen en standpunten, rustig maar kordaat, te verdedigen.

Samengevat zou ik Louis durven noemen: een Willemsfondser binnen Open Vld.

Dit alles levert hem tot vandaag de waardering op van vriend en medestaander, waartoe ik mezelf meen te mogen rekenen.

Beste Vrienden,

Wij zijn dan ook terecht trots, samen met Louis, aan de weg van het Ganshorens liberalisme te hebben mogen timmeren en drukken dan ook, in alle bescheidenheid, onze erkenning uit voor zijn niet aflatend streven naar een betere, meer humane en op liberale beginselen en waarden gefundeerde samenleving.

Een samenleving, beste vrienden, waarin wij als vrije, liberale, Vlaamse Brusselaars een volwaardige plaats hebben gekregen. En als dit nu het geval is, dan is het dankzij mensen als wijlen mijn peter René Ryckaert, oud – privé secretaris van Minister Julius Hoste, Lucien Wybouw, mijn voorganger als Vlaams – liberale schepen en die ons nog niet zo lang geleden is ontvallen, wijlen Prof. Dr. René Bützler en zijn echtgenote Yvette, helaas wegens ziekte verontschuldigd, en uiteraard ook onze vriend Louis-Vital VANROELEN.

Louis,

U was en bent een belangrijke schakel in de keten van het Vlaams liberalisme in deze gemeente.

Bedankt voor al het mooie dat U Vld – Ganshoren jarenlang hebt geschonken, maar vooral ook voor uw warme vriendschap.

Dank ook voor Mevrouw Jeanne, want wij weten dat naast elke sterke man er een nog sterkere vrouw staat. Onze dank gaat ook naar uw twee zonen Pierro en Francis en uiteraard ook uw mooie familie omdat zij Ganshoren nooit vergaten.

Vrienden,

Wij hebben, zoals het past, ook gezorgd voor een kleine attentie. Deze magnum sprankelend wit kruit is voor Louis. En wij vergeten ook Mevrouw Jeanne niet, dit boeket is voor zijn lieve dame.

Louis,

Over afzienbare tijd zijt gij 50 jaar getrouwd. Ik hoop dan ook de eer te mogen hebben, u dan opnieuw cadeautjes te mogen geven. Maar dan als schepen op het gemeentehuis.

Vriend Louis,

Het ga je goed. Profiteer er nog wat van, maar niet te veel… want binnenkort zijn het opnieuw verkiezingen en hebben wij u weer nodig!

Nogmaals proficiat!

René Coppens
19.09.2008