Hulde aan Nelly Claessens

18 september 2009

Herman Mennekens

Vilvoorde, woensdag 16 september 2009.

“Blauw ben ik geboren. En blauw zal ik sterven.”. Alzo sprak Nelly Claessens, meer dan eens.

Nelly was bijzonder fier om liberaal te zijn. Het liberalisme was haar met de paplepel meegegeven. Vader Claessens was een bijzonder gewaardeerd en populair herbergier in Malderen.
Een gedreven militant en donkerblauwe heer, met vele relaties in Brussel, die, op zijn verzoek, de bevolking kwamen toespreken in 'les cantons ruraux'.

De partij en de politiek waren de blauwe – pardon donkerblauwe draad – in Nelly's leven. Een leven lang zette zij zich vrijwillig
en onbezoldigd in: voor de aanvankelijk nog unitaire Liberale partij-Parti Liberal, later voor de PVV en de Open VLD. Nelly was voor jongere generaties, een levende legende van het Jets en Brussels liberalisme geworden, een geheugenbank van de beweging, een voorbeeld waar wij met respect naar opkeken.

Ondanks haar rijke ervaring bleef Nelly immer bescheiden.
Nelly was een heerlijk volks en eerlijk iemand. Het hart op de tong, zeker, spits, open en direct. Je wist altijd wat je aan Nelly had: je wist wat ze dacht, je wist wat ze ervan dacht, je wist wat ze van jou dacht.

Nelly kon geweldige verhalen doen over legendarische campagnes, heroïsche tijden, heuse heldendaden met papborstels, grootse vlaggen, banieren en affiches.
De onafwendbare kracht van een diepgewortelde overtuiging.
Ze porde ons, “dei joenkheit”, steevast aan om het beter te doen. Om er nog meer voor te gaan. Om te vechten voor en te werken aan onze idealen.

Nelly was er, zoals z'in Brussels zeggen “geire baa”. Graag van de partij, van de eerste tot de laatste. Op vergaderingen, feestjes, etentjes: trouw paraat, vaak in het gezelschap van haar goede vriendinnen: Lucette, Simonne en buurvrouw Cathy die haar zo lang en zo zorgvol bijstond.
Als Nelly ergens kwam, bleef ze ook. Plakken en blijven plakken. Zo zal ik nooit vergeten dat ik na mijn huwelijksfeest niet met één , maar met twee vrouwen naar huis ging: mijn kersverse echtgenote Ann, én Nelly, die, samen met Ann en ik, tot de allerlaatsten was gebleven.

Zo was Nelly. Guitig levensgenieter, met vinnige oogjes en pronte kwinkslagen. Ze hield van menselijk contact en ze bracht mensen samen.

Pendant des années elle s'ocupait chaque semaine de “ses” pensionnés de le Mutualité Libérale De Vrede, en grande complicité avec ses/nos amis regrettés Luc Gewelt et Pierre Vanhamme. Nelly était une vraie Belge, “nen ouwen Belg”,
une Bruxelloise bilingue, fortement attachée à l'unité du pays
et de la famille libérale.

Wanneer Nelly toe was aan wat rust, was ze steeds welkom bij  haar boezemvrienden in Malderen, de streek uit de lente van haar leven.

De laatste jaren werden steeds moeilijker voor Nelly. Vele, oudere vrienden van Den Bond, en van de partij ontvielen haar. Haar gezondheid ging erop achteruit. Ze kwam enkele keren pijnlijk ten val. Tot ze niet meer alleen verder kon. Net zij, die heel haar leven alleen had gewoond. Een lange en pijnlijke weg langs ziekenhuizen, revalidatiecentra en rust- en verzorgingstehuizen begon voor haar. We moesten haar al een tijdje missen in Essegem, in het Willemsfonds, bij de Liberale Vrouwen, het CMD, in de Mutualiteit. Ook het verlies van haar broer Cesar heeft haar verzwakt. Gelukkig zorgde diens zoon Patrick al die tijd, met veel toewijding en geduld, voor ons Nelly. Maar de weg was onherroepelijk ingezet. Weg van Jette, weg van Malderen,
weg van De Vrede, weg van ons allemaal.

Lieve Nelly,

Je was misschien een klein “madammeke”, maar onmiskenbaar een grote Dame. En als we vandaag in Brussel staan waar we staan, als we zijn wat we zijn, als ik ben wat ik ben, dan is dat mede dankzij jou.

Daarvoor blijf ik je erkentelijk. Daarvoor zullen wij allen je blijvend en dankbaar herinneren als een gedreven vrouw, trouw aan haar diepgewortelde en glansrijke, liberale idealen.

Dank u, Nelly. Merci. Ne laatste, dikke kus.

Herman Mennekens
Brussels Volksvertegenwoordiger
Open VLD-Voorzitter